سخت است ماندنی کنی آنرا که رفتنی ست تیری هدف گرفته نشان را که رفتنی ست باید رها کنی برود سوی کار خویش آنجا کشیده تیر، کمان را، که رفتنی ست ناگفتنیست آنچه به جانم نشسته است گوشم شنید زخم زبان را که رفتنی ست مثل جنازه ی لب گوری که دیده است ناراحتی گریه کنان را که رفتنی ست عمری برای ماندن اش از دست داده ام بر باد داده عمر گران را که رفتنی ست هر شب مرور کن غزلی را کنار عکس هردم نگاه کن چمدان را که رفتنی ست یک لحظه در مسیر توقف نمی کند باید گران شمرد زمان را که رفتنی ست گاهی برای دیده شدن صید می شوی گاهی نشانه می روی آنرا که رفتنی ست

افتادن دیوار کهن نو شدن اوست جز مرگ کسی در پی آبادی من نیست* ______________ هزار سال زمستان شد و بهار نیامد به آخر آیه ی پایان انتظار نیامد چه سالها که به یوسف گذشت و فکر زلیخا به اینکه معجزه ی عشق هم بکار نیامد تمام عمر نشستن به انتظار کسی که از انتظار گذشت و سرِ قرار نیامد منم همانکه دویده، نفس زده، نرسیده همانکه رفت به میدان کارزار، نیامد همانکه هر کسی آمد، زد و شکست و بریدو کسی به یاری این اسب بی سوار نیامد کسی شبیه همان ایستگاه منتظری که از انتظار تکید آنقَدَر قطار نیامد دلم پر است از این روزگار و حوصله ای نیست دلم که با غم آئینه ها کنار نیام

یا حَبیبَ مَنْ لا حَبیبَ لَهُ، یا طَبیبَ مَنْ لا طَبیبَ لَهُ، یا مُجیبَ مَنْ لا مُجیبَ لَهُ، یا شَفیقَ مَنْ لا شَفیقَ لَهُ، یا رَفیقَ مَنْ لا رَفیقَ لَهُ، یا مُغیثَ مَن لا مُغیثَ لَهُ، یا دَلیلَ مَنْ لا دَلیلَ لَهُ، یا اَنیسَ مَنْ لا اَنیسَ لَهُ، یا راحِمَ مَنْ لا راحِمَ لَهُ، یا صاحِبَ مَنْ لا صاحِبَ لَهُ سُبْحانَکَ یا لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ، خَلِّصْنا مِنَ النَّارِ یا رَبِّ _________________ جوشن کبیر، فراز ۵۹